Niet kiezen is ook kiezen. Over de Antwerpse heisa over verkeersveiligheid

Mogen we het in Brugge even hebben over Antwerpen? Daar ontspon zich de laatste weken een verhelderende woordenstrijd. Of hoe je met woorden aan agendasetting kan doen. En hoe niet-kiezen soms een zeer radicale keuze is. In veel thema’s pleit ik voor gematigdheid, voor een aanpak die de kool en geit spaart. Iets in het midden, het zoeken naar win-win-situaties, voor elk wat wils, een eerbaar compromis, je kent het wel. Maar er zijn thema’s waar zo’n aanpak averechts werkt. Verkeersveiligheid is er zo eentje. Toen duidelijk werd dat er op korte tijd drie Antwerpse fietsers waren verongelukt, klonk de eerste reactie van het Antwerpse stadsbestuur verrassend gematigd. Het gaat om spijtige ongevallen, we kunnen de auto toch niet bannen, elk moet z’n plek krijgen in het stadsverkeer, iedereen moet z’n verantwoordelijkheid nemen… De woordkeuze lijkt rationeel, opvallend rustig. Maar in een thema als verkeersveiligheid is het een extreme keuze. … Verder lezen…