Het kasteel Les Acacias in het jaar 1910? foto: legebuurt
Het kasteel Les Acacias in het jaar 1910 foto: legebuurt

September jongstleden kon onze burgemeester vol enthousiasme en media-aandacht aankondigen dat het  kasteelpark Les Acacias in Sint-Andries eindelijk zal worden opengesteld voor de buurtbewoners… Op de website van Stad Brugge wordt gretig beklemtoond dat de plannen voor de heraanleg van het park tot stand kwam in overleg met de Jeugddienst en met de buurtbewoners.

 

Al dat enthousiasme kan echter niet verhullen dat het stadsbestuur in het dossier kasteelpark Les Acacias zwaar heeft geblunderd. Ze heeft het terrein prijsgegeven aan een projectontwikkelaar met een bedenkelijke reputatie en mag nu de tuin van zijn bouwproject voor veel geld aanleggen en onderhouden. De buurt wordt opgezadeld met de parkeer-en mobiliteitsproblemen.

Les Acacias in een minder ver verleden.
Les Acacias in een minder ver verleden.

Een korte voorgeschiedenis

Les Acasias lag decennialang te verkommeren achter hoge muren.  Af en toe opperden buurtcomités, erfgoed-en andere organisaties dat het toch moeilijk te verteren valt dat een dergelijk landhuis en tuin geen nieuwe bestemming vind, publiek domein wordt maar verder waren het lang alleen de pauwen die duidelijk maakten dat zich achter de muren iets moois bevond.

 

 

Een buurtbewoner: “Als burger voel ik mij bedrogen. Wij wonen in onze huidige woning sinds 1986. Een familie met aanzien en middelen heeft onze buurt jarenlang geteisterd met blaffende, op het domein Les Acacias opgesloten honden, met toekans, meeuwen, katten, hanen, pauwen, … We hebben ettelijke keren met klachten naar politie en gemeentebestuur getrokken, maar hebben steeds aan het kortste eind getrokken. Toen de eigenaar van het kasteel Les Acacias zelf het lood en zink wegnam, gaten in het dak maakte, in de hoop dat hij er zodoende zijn bouwproject zou kunnen op realiseren, werd er niet opgetreden en liet men de verkrotting begaan.  De vorige eigenaar heeft het kasteel doelbewust laten verkommeren en u hebt hem daarvoor beloond met geld van de burgers.  Nadat hij eerst niet het verwachte geld kon in de wacht slepen omdat het park en het kasteel in huw oppevlakte en waarde moesten hersteld worden, hebt u het RUP aangepast en hebt u voor deze man een meerwaarde gecreëerd.  Om nadien de grond nog eens aan een daardoor verhoogde prijs te moeten kopen van de nieuwe eigenaars.”

 

Maart 2007

Er verschijnen gele affiches op de muren: Het domein zal openbaar worden verkocht: startprijs: 500.ooo euro. De stad laat deze gelegenheid aan zich voorbijgaan en laat het opkopen door dhr De Witte van nv Creative Construction and Renovation. De voorwaarde om de grond te kopen is dat je het kasteel in zijn volume bewaart en herstelt.  Je mag het stuk grond in twee doen en je mag op het tweede stuk grond een vergelijkbaar volume bouwen. De geïnteresseerden zijn door deze beperking schaars. Op een bepaald moment koopt meneer De Witte de grond. Wat gebeurt er verder? Het RUP (Ruimtelijk uitvoeringsplan, waarover verder meer…) wordt in diverse stappen aangepast aan de wensen van meneer De Witte.
De eerstvolgende jaren gebeurt er niet zoveel. De pauwen blijven schreeuwen, af en toe komen vrachtwagens en campers aanrijden, men hoort al eens een elektrische zaag.

Oktober 2009

Het kasteel wordt officieel ingeschreven als ‘bouwkundig erfgoed’ maar wie over de muur kon kijken zag dat er van de oude allure van het huis haast niets meer overblijft.

Mei 2012

Het Ruimtelijk Uitvoeringsplan Gistelse Steenweg Noord wordt goedgekeurd.

Wat is een ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP)? Een ruimtelijk uitvoeringsplan is een plan waarmee de overheid in een bepaald gebied de bodembestemming vastlegt. Ruimtelijke uitvoeringsplannen of ‘RUP’s’ vervangen de gewestplannen. Voor alle percelen in een bepaald gebied wordt zo heel duidelijk wat er kan en wat niet. Op basis van de stedenbouwkundige voorschriften die zijn opgenomen in het RUP, kunnen – eens het RUP is goedgekeurd – stedenbouwkundige vergunningen afgeleverd worden.
RUP’s zijn dus wel degelijk bindend, eigenaars van panden binnen het gebied moeten zich schikken naar de bepalingen van het RUP.

Concreet voor het domein Les Acasias staat hier in dat de unieke sfeer en karakter van het park en het kasteel gevrijwaard moeten blijven. Op het westelijke deel van de site, waar het kasteel zich bevind, mag in beperkte mate bijgebouwd worden voor zover dit ‘het oorspronkelijke karakter van de site niet verstoort. De plannen kun je hier vinden.

Nog in 2012

Sinds de nieuwe Vlaamse wetgeving omtrent ‘Groepen assistentiewoningen’  is het voor projectontwikkelaars interessanter geworden om deze te gaan bouwen en exploiteren.
Mr. De Witte begon meteen grootse plannen te maken. Alleen zaten de bepalingen van het RUP zijn uitbreidingsdromen nog in de weg.

Wellicht heeft dit de samenwerking tussen stad en bouwheer een boost gegeven:  Mr De Witte mocht zijn 45 woonéénheden onder de naam van assistentiewoningen bouwen, de Stad zou zo vriendelijk zijn om de rest van het park (waarop toch niet mag worden gebouwd) over te kopen en  er alle kosten voor heraanleg en onderhoud voor te betalen die anders voor rekening van mr De Witte zouden zijn.   Die prijs wou ze betalen om te kunnen zeggen dat ze weer wat groen heeft kunnen veiligstellen voor het publiek terwijl men zich die kosten had kunnen besparen  als men gewoon het RUP liet naleven….

Dat deze uitkomst vooral Mr De Witte goed uitkomt (de prijzen van zijn woningen verhogen in waarde zonder dat hij daar iets voor moet doen) is voor sommigen binnen ons stadsbestuur net een bonus. Brugge wordt aantrekkelijk voor projectontwikkelaars, ze worden op hun wenken bediend.  Er worden bovendien geen vragen gesteld over toepassing van normen in verband met assistentiewoningen, coördinatie met andere instanties voor een goede implementering en begeleiding van toekomstige bewoners is niet aan de orde en een grondig onderzoek naar de impact op het verkeer in de buurt is ook al niet nodig (volgens de bouwnormen van de stad).

16 mei 2013

Er wordt een inspraakvergadering georganiseerd.

Volgens een bewoner: ‘De stad had de buurt uitgenodigd en had ons een project met 3 bouwentiteiten getoond, met en mix aan bewoning, waar de buurt kon mee leven.
.  Nadien werd het RUP aangepast en zou de buurt moeten ingelicht zijn.   Door een “fout van de dienst communicatie” werd de buurt niet ingelicht van de aanpassingen en het te zware project dat er zou komen.’.

 

 25 november 2013

De gemeenteraad bekrachtigd de aankoop  van het westelijke deel van het domein voor 775.000 euro (excl schrijfkosten e.a. af van de projectontwikkelaar. Ze laat het park voor 185.000 euro aanleggen en onderhouden door de stadsdiensten.

2014

Het bewuste RUP ondergaat grondige wijzigingen. De bouwnormen worden versoepelt, het volume van de gebouwen vergroot .

27 Januari 2015

De gemeenteraad besluit dat ‘de bewoners van het plangebied op de hoogte moeten worden gesteld van de organisatie van een nieuw openbaar onderzoek.’ Ze zal hiertoe opdracht geven aan de communicatiedienst.
Oeps, foutje! Tot vandaag hebben de bewoners, ondanks aandringen nog niets ontvangen…
Gelukkig is een zekere openbaarheid van openbare onderzoekingen wel een wettelijke verplichting zodat men toch enig zicht kreeg op de plannen en die bleken niet op maat van de verwachtingen.

De bewoners lieten het er niet bij zitten. Ze stuurden maar liefst 51 bezwaarschriften en trokken ook naar de bestendige Deputatie.
Het stadsbestuur verwierp ze allemaal (zitting van 13 juni 2016) maar de bouwtechnische dienst van de provincie onderwierp de plannen aan een grondiger onderzoek, hield een hoorzitting en concludeerde dat het hele project gestopt moet worden.
De voorgelegde plannen toonden- in tegenstelling tot wat de aanvrager van de vergunning beweert -immers niet aan dat het hier gaat om assistentiewoningen.  (de ruimte in de toiletten is te klein, draaihoek voor rolwagens niet juist, duplexappartementen met trappen etc..)
Ook andere overtredingen tegen de bouwnormen werden vastgesteld, overtredingen waar de omwonenden in hun bezwaarschriften op hebben gewezen en die hun stadsbestuur naast zich neerlegde.
Voor mr De Witte zijn dit slechts details die wat vertraging opleveren.
Voor de omwonenden lijkt het toch een beetje op een kantelmoment: Wordt hun verzet nu eindelijk serieus genomen?

Wat zijn de bezwaren van de omwonenden?

Als men dit artikel in Het Laatste Nieuws moet geloven ging het hier om een stelletje onverdraagzame burgers die ‘geen seniorenghetto in hun wijk willen’. De werkelijkheid is heel wat genuanceerder.
Het gaat de betrokken omwonenden niet (enkel) om een aantal (terechte, door de provincie gehonoreerde) particuliere grieven en het gaat nog minder om een bekrompen egocentrisch verlangen om alles bij het oude te laten. Het gaat veel eer om het verloren gaan van een stuk stadslandschap, respect voor cultureel erfgoed en de manier waarop  beslissingen inzake ruimtelijke ordening tot stand komen, het gebrek aan inspraak en de houding van het stadsbestuur die alle ruimte geeft aan de ambities van een projectontwikkelaar maar de verzuchtingen van de omwonenden afdoet als ‘onjuist’ of niet ter zake doende terwijl zij wel degelijk de gevolgen ervan zullen moeten dragen.   

Gevolgen inzake mobiliteit en parkeerproblemen

Er is geen serieus onderzoek gevoerd naar de impact op de reeds bestaande parkeer- en verkeersproblemen in de buurt. (enkel een aantal huizen in de hogeweg werd schriftelijk over eventuele bezwaren bevraagd.  Wettelijk gezien is men daar ook niet toe verplicht omdat het ‘maar’ zou gaan over 45 woonéénheden (en personeel). De wettelijke minimumnormen inzake parkeergelegenheid op het terrein werden gevolg en daarmee is de kous af. Dat er nu reeds veel problemen zijn doet blijkbaar niets ter zake..
Ook over toenemende verkeersproblemen hoeft men zich volgens de stad geen zorgen te maken.
Men heeft na kritiek van de omwonenden wel  1 verandering aangebracht: Oorspronkelijk was een grote ingang voor auto’s voorzien op de hoek van de Legeweg met de Hoge weg, een knooppunt waar elk jaar al verschillende ongevallen gebeuren. Nu is daar enkel een inrit voor de ‘zwakke weggebruiker’..

Privacy van de bewoners

Uit de uiteindelijke plannen blijkt dat meerdere gezinnen en praktijkruimtes niet enkel hun uitzicht over het kasteelpark kwijt raken, het daglicht uit hun vensters zien verdwijnen maar dat er vanuit de te bouwen woningen veel inkijk wordt geboden in hun huizen en praktijkruimten.
Het stadsbestuur  verklaarde deze klachten als ‘ongegrond’, de provincie ziet wel degelijk overtredingen.

‘Assistentiewoningen’

De provincie kon in het kader van haar onderzoek niet oordelen over het al dan niet wenselijk zijn van serviceflats op deze locatie. Dat is bij uitstek een bevoegdheid van de gemeente. Ze constateerde wel dat de plannen van de bouwaanvraag niet aantoonden dat het wel degelijk om assistentiewoningen ging, de wooneenheden waren immers niet aangepast aan minder-valide gebruiker. Een ‘detail’ dat even aan de aandacht van de stedenbouwkundige dienst was ontsnapt..

In haar jaarverslag van 2013 constateerden onze stadsdiensten nog een tekort aan serviceflats, nu is er al een overschot. Groepen van Assistentiewoningen bouwen en exploiteren is deze dagen immers een lucratieve bezigheid, er wordt druk gebouwd. Op zich is dat, zeker met de vergrijzing van de bevolking niet echt een probleem.
Het is echter wel een probleem als de stad de oplossing van haar vraag naar aangepaste woonvormen laat afhangen van de ambities van bouwpromotoren die uiteraard vooral winst beogen.
Het resultaat van een dergelijk beleid is makkelijk te bemerken als men als jonge starter of als alleenstaande met een beperkt of modaal inkomen een geschikte woonst zoekt… Er is een groot overaanbod aan ‘studentenkoten’ ,luxe-appartementen en assistentiewoningen voor kapitaalkrachtige mensen maar voor een betaalbare woning klinkt resoluut “gelieve aan te sluiten bij jarenlange wachtlijsten…”

Vooralsnog is geen officiële erkenning vereist voor ‘groepen assistentiewoningen’ maar men zou toch kunnen verwachten dat die stad die haar bevolking en haar eigen beleidsnota ’s (met betrekking tot het creëren van woonzorgzones, punt 66) respecteert toch eerst een degelijk onderzoek voert in samenspraak met haar partners in de ouderenzorg alvorens haar goedkeuring te verlenen aan een dergelijk project. Zo kan begeleiding beter worden afgestemd op de werkelijke behoeften van de bewoners en niet enkel die van de bouwpromotoren..  Veel woonzorgcentra werken reeds samen met thuisverzorging en het OCMW voor een goede overkoepelende hulpverlening, niet omdat het in de beleidsverklaring staat maar omdat het noodzakelijk is om een antwoord te bieden op de noden ter zake. De stad schiet tekort om daar wezenlijk in bij te dragen.

In het ontwerp zijn er wel ruimten voorzien voor therapie en woonbegeleiding maar ik betwijfel sterk dat er echt rekening gehouden werd met personeelsnormen. Of gaat men ervan uit dat het kapitaalkrachtige doelpubliek dit wel zelf zal organiseren en bekostigen?

Ik heb wat ervaring in de ouderenzorg en als ik ooit met mijn ouders op zoek ga naar een geschikte assistentiewoning zal ik allicht opmerken dat de draaihoek voor de lift te klein zal zijn als moeder later rolstoelafhankelijk zou worden en ik zou actief navraag doen naar de procedures voor noodoproepen en dergelijke zodat mijn vader geen uur op de grond hoeft te liggen als hij valt maar ik vind het ook beschamend voor deze stad dat ze dit niet zelf controleert voor ze haar fiat geeft aan een dergelijke onderneming.

Bescherming van het aanwezige groen

Zo ziet Les Acacias er van bovenaf uit. Foto: google
Zo ziet Les Acacias er van bovenaf uit. Foto: google

Ik ben er reeds jaren getuige van hoe de biotoop achter de muren zich ontwikkelde tot een bosachtig landschap (voor onze terzake bevoegde bevoegde minister zal het wel als bos bestempeld zijn, zeker uit helikopterperspectief. . .) (dit stuk wordt inderdaad meegeteld als Bos volgens de digitale Boswijzer van de Vlaamse Overheid, te vinden op deze kaart, nvdr)
De Groendienst gaf een deel gunstig en een deel negatief advies. Aan dat negatief advies werd ten dele gevolg gegeven maar het is niet duidelijk of de nieuwe aanleg ter hoogt van de Lege weg er wel degelijk komt omdat men de gebouwen daar wil doortrekken.
Andere bomen mogen niet worden gerooid.

Een buurtbewoner: “In het RUP staat dat de bomen in de Hoge weg moeten blijven staan.  Dat vinden we ook terug in hun antwoord op een deel van de bezwaren.  Dat is natuurlijk pech voor meneer De Witte.   Er staat immers een boom op de hoek waar hij zijn poort wil maken.  Maar wat gebeurt er?   Die boom wordt toch wel ziek zeker.   Er staan 800 bomen in straal van 50 meter en er is er 1 die ziek wordt.  Een meevaller voor meneer De Witte.  Een meeval is iets wat meneer De Witte mag hebben, hij heeft al geld, wat moet men dan nog meer hebben?  Wel misschien een meewerkende stadsdienst?  U raadt het al.   Alle bomen moeten blijven staan, behalve als ze ziek zijn.  De boom is op 3 oktober 2016, door de stadsdiensten volledig verwijderd.  Hoe lang denkt u dat het nog zal duren vooraleer de bomen, waarvan de kruinen meer dan 2,40 meter buiten de rooilijn en dus tot op de balkons van de aanstaande bewoners reiken nog gezond zullen blijven? “

Pittig detail: Men wil op sommige plaatsen spiegelende wanden om het aanzicht op park en kasteel te herstellen. Ik ken rusthuizen waar men dergelijke zuidgerichte spiegelende vensters heeft weggenomen omdat  ze het zicht van ouderen bemoeilijkten…

Bescherming van cultureel erfgoed en stadslandschap

Veel van de bezwaarschriften gaan over de teloorgang van het karakter van het kasteel in het park. Mensen die het ontwerp hebben bestudeert geven aan dat de zichtbaarheid van het kasteel op veel plaatsen  helemaal weg is en op andere vervormd wordt door de hele aanbouw.  En zij staan allerminst alleen in die kritiek. Bij de laatste bouwaanvraag (goedgekeurd door het College op 13/06/2016) werd het negatief advies van de Dienst Monumentenzorg ook weer voor een groot deel genegeerd. Men wil het advies wel bijtreden zolang het om restauratie van het gebouw zelf gaat (juiste ramen, dakbedekking, etc…) maar men weigert aandacht te besteden aan het advies om de nieuwbouw  in te perken (bv terugtrekken ervan ten opzichte van de voorgevel)
In de bouwaanvraag  laat men uitschijnen dat dit niet zo is omdat er andere materialen worden gebruikt . Men negeert het oordeel van de Dienst Monumentenzorg en Erfgoedzaken om de ambities van de bouwpromotor waar te maken.

Het kasteel met haar tuin staat ook niet buiten een context. Een groot deel van de bezwaarschriften stippen aan dat met name in de Hogeweg ook een aantal op elkaar volgende huizen deel uitmaken van vastgesteld cultureel erfgoed. Natuurlijk zal er niet aan die huizen worden geraakt maar het straatbeeld zal wel degelijk een ander karakter krijgen. Nu ben ik zeker niet tegen vernieuwing en het is allicht eigen aan een samenleving dat particuliere belangen soms moeten wijken voor het algemeen belang maar in dit geval stel ik me serieus vragen bij wat hier het ‘algemeen belang’ zou kunnen zijn.

Toen Unesco onze stad na 10 jaar erkenning als werelderfgoedstad  bezocht na bezorgde klachten over de gebrekkige bescherming van dat erfgoed ontwikkelde de stad een managementplan met veel aandacht voor het concept ‘stadslandschap’. In eerste instantie  was ik enthousiast. Eindelijk wat meer aandacht voor gebouwen en groen binnen hun context… Helaas is de uitwerking ervan voor interpretatie vatbaar en lijkt de visie van bewoners noch aandacht voor historisch gegroeide stadsdelen een stuk minder belangrijk dan bouwdromen van derden..

Men begon thematische RUP stadslandschap te ontwikkelen, beginnend met de 9 wijken van de binnenstad maar men zou de randgemeenten en het achterland niet vergeten.  (Meer hierover hier)
Tot dusver werden ze ‘reeds’ gerealiseerd voor 2 stadsdelen, de ontwikkelde procedure blijkt zeer arbeidsintensief.Het is echter een bedrijvigheid die ver van de bewoners afstaat.
Erger, het lijkt erop alsof het stadslandschap waarin wij onze levens leiden een administratieve aangelegenheid wordt die schijnbaar beschermd en gereguleerd wordt  maar waar we steeds minder over te zeggen hebben. Het begint er steeds meer op te lijken dat  het stadsbestuur  achter een  berg papieren  probeert te verbergen dat ze zich helemaal niets aantrekt van erfgoed en stadslandschap terwijl de bevolking daar wel degelijk mee bezig is.
De bezwaarschriften  tonen dit overduidelijk aan. En niet alleen in dit dossier: ik haalde in een vorig artikel reeds het burgerprotest aan tegen de verkwanseling van de kloosters en bijhorend groen in de Katelijnestraat.
Telkens hoor je duidelijk dat cultureel erfgoed niet hoeft beschermd te worden tegen de inwoners van de stad, integendeel, het wordt beschermd door de inwoners die niet willen dat de stad het verkwanselt aan projectontwikkelaars.

Het rozenhof, voormalig rusthuis, gelegen in de zandstraat.
Het rozenhof, voormalig rusthuis, gelegen in de zandstraat.

In het RUP en veel beleidsnota’ s worden Les Acasias, het Rozenhof en het Pannenhuis met elkaar gelinkt (ze hadden ook lang dezelfde eigenaars).  Over de toekomst van beide andere wordt nu ook regelmatig gedebatteerd.

Typerend is bijvoorbeeld de tussenkomst van gemeenteraadslid Marleen Reyelandt (Groen) in de raadszitting waarin het nieuwe RUP definitief werd goedgekeurd (15/09/2015): ‘En het is door u al gezegd geweest: het Pannenhuis, het Rozenhof en de site Les Acacias dienen in de mate van het mogelijke gezamenlijk te kunnen worden ontwikkeld. Ik lees dat het de bedoeling is om het kasteel van het Rozenhof te behouden. Maar anderzijds zal de stad– lees ik ook in de bepaling van het RUP – zich blijkbaar niet verzetten tegen een afbraak mocht dit noodzakelijk zijn voor de ontwikkeling van woonzorg. De stad maakt hier geen duidelijke keuze: ofwel is het kasteel van het Rozenhof te behouden bouwkundig erfgoed, ofwel is dat niet het geval. In die zin moet ik ook verwijzen naar het thematisch RUP Stadslandschap dat in opmaak is voor de binnenstad en het ei van Brugge, dat reeds het college en de Gecoro in ontwerp is gepasseerd en waarbij er duidelijke keuzes worden gemaakt inzake stadslandschappen en bouwkundig erfgoed in het kader van het nieuwe erfgoeddecreet. U zult mij tegenspreken als het niet correct is, maar de bewoners van wie de woning of het gebouw in aanmerking komt voor de bescherming in het kader van dat thematisch RUP Stadslandschap werden reeds aangeschreven. Een aantal burgers stellen 18 zich vragen nopens de doelstellingen van dat RUP en het zou derhalve wenselijk zijn dat er een informatievergadering gehouden wordt.’
Gaan we hier weer dezelfde weg op?

Ik wil er binnen deze context even op wijzen dat onze stad geen degelijk stadsmuseum heeft die de geschiedenis, heden en toekomst van de stad weerspiegelt. Op haar grondgebied, vlakbij de binnenstad laat men een aantal 18de eeuwse landhuizen/kasteeltjes verkommeren of/en opkopen door bouwheren zonder interesse voor de cultuurhistorische waarde van die gebouwen of hun inplanting binnen een stadslandschap.
Op zich hebben deze gebouwen allicht geen spectaculaire historische waarde maar in het doorleefde verhaal van de ontwikkeling  van een stad  zijn ze wel degelijk exemplarisch. Kunnen we deze niet cultuurerfgoed-gebouwen met stadslandschappelijke waarde niet renoveren met dit doel. Het zal in elk geval minder kosten dan de nieuwe natte droom van Mercedes van Volcem (openVLD) om het door Helsinki geweigerde filiaal van het Gugenheim voor 150 miljoen euro naar hier te halen. Ook onze burgemeester is het project ‘niet ongenegen’.
Voor alle duidelijkheid: Ik ben allerminst tegen moderne, conceptuele kunst in Brugge maar daar kan ook op een minder megalomane aan gewerkt worden vanuit onze eigen organisaties(er worden reeds boeiende initiatieven ontplooit)
We zijn reeds een toeristische attractie op zich als werelderfgoedstad. Een beetje meer respect hiervoor is wel op haar plaats. En neen,dat hoeft niet te betekenen dat we van de stad een soort stedelijk Bokrijk moeten maken, er is op veel plaatsen zeker ruimte voor moderne architectuur maar dan liefst niet door verminking van het mooie dat er is, tegen de leefomgeving van haar inwoners in.

Moraal van dit verhaal

Ook dit stadsbestuur lapt bewonersparticipatie en haar eigen beleidsnota’s en RUP’s inzake ruimtelijke ordening, aandacht voor cultureel erfgoed binnen een stadslandschap van levende mensen en een afgestemde ouderenzorg aan hun laars.
Het is van groot belang dat we als burgers van deze stad de zgn. participatie-initiatieven van de stadsdiensten zoals ‘de toekomst van Brugge’ actief opvolgen. De gemeentelijke en provinciale ruimtelijke Uitvoeringsplannen zijn online te raadplegen. Allicht moeten we daar meer gebruik van maken om tijdig en assertief te kunnen reageren.

het Lappersfortbos werd na een jarenlange strijd voor een groot deel beschermd.
het Lappersfortbos werd na een jarenlange strijd voor een groot deel beschermd.

Maar we kunnen ook proactief samen nadenken over hoe we deze stad willen en daar werk van maken. Diverse organisaties zoals AC Donkey zijn hier reeds jaren mee bezig. De strijd om het Lappersfort toont aan dat wezenlijk verzet tot resultaten leidt.
We moeten vooral blijven reageren als ze onze groenplekken, ons cultureel erfgoed en de de straten en wijken waarin we leven proberen misvormen onder druk van projectontwikkelaars.

De omwonenden van Park Les Acasisa laten het er in ieder geval niet bij zitten. Ze verdienen onze steun!

 

 

 

 

 

Related Posts

2 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.