Bij deze eerste boekbespreking die ik schrijf voor Brugs Alternatief Forum.be krijg ik plotseling een flashback naar de middelbare school. Ik kreeg toen het verwijt dat ik steeds het dunste boekje van op de verplichte lectuurlijst wist uit te zoeken. En dit boekje, dat Anuna De Wever en Kyra Gantois door de Antwerpse schrijver Jeroen Olyslaegers lieten optekenen, zou met z’n 67 pagina’s op een klein formaat en bovendien redelijk groot lettertype zeker en vast m’n eerste keuze zijn geweest, mocht ik net zoals de auteurs ervan nog op de middelbare school vertoeven. Maar niet enkel het formaat zou daarvoor de reden zijn. Wat in de lagere school begon met een bewondering voor de activisten van Greenpeace, zette zich in mijn jeugdjaren verder naar een bewondering voor grassroots-activisten van Earth First! en Groen Front! die in Engeland en Nederland de bouw van grote infrastructuurwerken probeerden tegen te houden. Later zette ik mezelf ook in voor het behoud van het, ons Bruggelingen bekende, Lappersfortbos. Dit alles omwille van het gevoel dat de tijd tikt om iets te doen aan de ongeloofelijk zware impact die mensen hebben op deze planeet.
Anuna en Kyra hebben in hun boekje ook over deze tikkende klok…

“De Werkelijke groei die we nodig hebben, is de groei van de liefde, de groei van de daadkracht, de groei van de verbinding en vooral de verbeelding, de groei van de hoop, de groei van de passie voor het leven, de groei van respect voor de natuur, de groei van het bewustzijn. En vooral: De groei van de moed.

Voor ons betekent dat realisme. Naïef hè?”

Anuna De Wever & Kyra Gantois

Wetenschappers waarschuwen al deccenia voor de opwarming van de aarde en toch blijven beleidsmakers de ingeslagen weg bewandelen. Bovendien blijven ook ouders en grootouders vastgeroest in het normale, voor de planeet destructieve, gedrag, vaak uit angst om wat anderen ervan zouden denken mochten zij hun gedrag veranderen, maar ook uit de eigen angst voor verandering. Ook in hun eigen generatie zien ze vaak onverschilligheid. Daarom is hun boekje ook in 3 delen opgedeeld, waarin ze die drie groepen mensen aanspreken…

Vooral in het hoofdstuk waarin de jongedames de politici aanspreken gaat et er soms hard aan toe… De tijd van spelen is gedaan. Gedraag jullie volwassen, bouw bruggen en zet de oplossingen die er zijn in daden om. Maar ook ouders worden niet gespaard: jongeren die veranderingen willen aanbrengen in hun eigen gewoontes, zoals het overschakelen op een veganistisch of vegetarisch eetpatroon, krijgen het vaak aan de stok met hun ouders. Kyra en Anuna vragen aan die ouders om samen te zitten met hun kinderen en een eerlijk gesprek aan te gaan. In hun eigen generatie zien ze veel jongeren die hun angst voor de toekomst proberen te verbergen achter hun “cool”-zijn, in hun comfortzone blijven, wel weten dat er een probleem is, zonder het te laten doordringen of er iets aan te doen. Maar wat is er cooler dan zelf opkomen voor je toekomst?

Velen denken nog steeds dat alles wel vanzelf in orde zal komen. En dat we moeten vertrouwen hebben. En realistich zijn. Maar is dat niet wat we al decennia lang aan het doen zijn? En dat heeft precies niet zo veel zoden aan de dijk gebracht, niet?
Net dit soort reacties en uitspraken boezemt Anuna en Kyra angst in, maar ze raken ook gefrustreerd: Hoe kan het dat één van de 4 (!) klimaatministers, Marghem, in december met 65.000 anderen meestapt in een betoging tegen haar eigen tekortschietend klimaatbeleid, daarna onderweg naar de klimaattop in Katowice zich laat fotograferen in een privéjet om dan op de top fijntjes te melden dat België niet zal toetreden tot de “High ambition coalition”.

Deze angst en frustratie willen ze omzetten in hoop. Hoop die ze zelf zien in een meisje van 15 jaar die in Zweden alleen voor het parlement ging zitten met een bordje met daarop “schoolstaking voor het klimaat”. Terwijl Anuna en Kyra met twee aan die keukentafel in Mortsel zitten, weten ze wat hen te doen staat: Die hoop moet groeien.
De rest van het verhaal is bekend: ze starten met een statische stakingsactie op 10 januari waarop 3.000 jongeren afkomen. De week erop wordt een klimaatmars met 12.500 mensen. De week daarop 35.000! De hoop groeit! “Hoe meer mensen meedoen, hoe groter het draagvlak voor echte verandering, hoe meer beleidsmensen beseffen dat het zo niet langer kan. Dat is hoop die oneindig deelbaar wordt.”

Anuna en Kyra willen hun hoop met iedereen delen. Ze willen dat mensen hun politieke en sociale verschillen aan de kant zetten om dit probleem, dat de hele planeet bevat, samen aan te pakken. “We zijn verbonden vanwege de aarde die we met elkaar delen, die WIJ is voor ons het allerbelangrijkste”. Velen noemen dit naïef. Naïviteit die de twee tieners in hun boekje omarmen: Was het in het sprookje van de kleren van de keizer ook niet naïef van het kind om de heerser op z’n verregaande staat van ontkleding te wijzen? Het huidige klimaatbeleid heeft ook niet veel kleren aan, klinkt het in het boekje.


Het boekje van Anuna De Wever & Kyra Gantois is verkrijgbaar in de betere boekhandel en kost 8,99 euro.
De helft van de opbrengst gaat naar Youth For Climate.

Meer artikelen in deze categorie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.